บทที่ 1 สตรีชั่วช้าที่ได้ชื่อว่าคุณหนูสาม
“กรี๊ด!! ฆ่าคนแล้ว คุณหนูสามฆ่าคนแล้ว !!”
เสียงกรีดร้องดังระงม ผู้คนวิ่งพลุกพล่าน
เจียงรั่วอี้สะดุ้งตกใจหลังได้ยินเสียงร้องตะโกนใช้สายตาไม่เข้าใจมองความวุ่นวายภายในห้องอย่างเหม่อลอย
จำได้ว่าก่อนหน้านี้เธอกำลังยืนฮัมเพลงมีความสุขกับวันหยุดสุดสัปดาห์อยู่ไม่ใช่เหรอ แล้วสถานการณ์ตรงหน้านี้มันอะไรกัน ทำไมทุกคนถึงได้แตกตื่นขนาดนี้ แล้วชุดพวกนี้คืออะไร ทำไมเธอถึงสวมชุดจีนโบราณแทนที่จะเป็นชุดอยู่บ้านธรรมดา
ทว่าก่อนหญิงสาวจะได้ทำความเข้าใจเรื่องราวตรงหน้าเสียง ปัง! ของประตูพลันเปิดออก
“เกิดอะไรขึ้น! เสียงดังวุ่นวายไปถึงข้างนอก”
“คุณชายกู้แย่แล้วเจ้าค่ะ คุณหนูหลานแย่แล้ว!”
สตรีอายุประมาณสามสิบปลาย ๆ วิ่งเข้ามาเกาะขาชายหนุ่มใบหน้าเปื้อนน้ำตาท่าทางน่าสงสาร
“หมิงหมิง ?! เกิดอะไรขึ้นกับหมิงหมิง!”
“คุณหนู คุณหนูถูกคุณหนูเจียงวางยาเจ้าค่ะ! ฮึก คุณชายต้องช่วยคืนความยุติธรรมให้คุณหนูของบ่าวนะเจ้าคะ”คนพูดเอ่ยเสียงติดสะอื้น สองมือกำข้อเท้าชายหนุ่มแน่น
“แค่ก ๆ !”
ตอนนี้เองเจียงรั่วอี้ถึงพึ่งสังเกตเห็นว่าในห้องมีหญิงสาวท่าทางน่าสงสารคนหนึ่งนั่งอยู่บนพื้น มือข้างหนึ่งกุมหน้าอกแน่น หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน ใบหน้าซีดเซียว บนเสื้อผ้าเปรอะเปื้อนรอยสีแดงเป็นดวงดวง มุมปากมีเลือดไหลออกมา
“หมิงหมิง!”ชายผู้มาใหม่ก้าวเข้าไปประคองคนบนพื้นให้ลุกขึ้นยืน หญิงสาวเงยหน้ามองอีกฝ่าย ดวงตารื้นไห้ เสียงสั่นเครือ
“เหวินซาน”
“เจ้า...เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ไม่ใช่เจ้าบอกว่าจะมาแก้ไขเรื่องเข้าใจผิดกับนางหรือ เหตุใดสภาพเจ้า”
คนถูกเรียกหมิงหมิงเม้มปาก เหลือบตามองเจียงรั่วอี้ หลุบตาลงท่าทางหวาดกลัว ตัวสั่นเหมือนลูกนกตกน้ำ
“คือว่า ข้า แค่ก ๆ”สำรอกเลือดออกมาอีกคำ
“ไม่ต้องพูดแล้ว ข้าเข้าใจแล้ว”กู้เหวินซานวางมือบนศีรษะให้หญิงสาวพิงหน้าอก น้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะตวัดสายตามองเจียงรั่วอี้ สีหน้าถมึงทึง
“เจียงรั่วอี้ อะไรทำให้เจ้าเติบโตมาเป็นคนเลวทรามต่ำช้าได้ถึงขนาดนี้ เมื่อก่อนข้าเคยคิดว่าเจ้ายังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าจิตใจเจ้าบิดเบี้ยวมากขนาดไหน วันนี้ถึงขั้นกล้าวางยาพิษคนอื่นอย่างโจ่งแจ้ง วันหน้าคงมิวายกล้าถือมีดวิ่งแทงคนไปทั่ว!”น้ำเสียงกดต่ำเย็นชา
คนถูกด่าสะดุ้งมองอีกฝ่ายด้วยสายตาไม่เข้าใจ
มาโกรธเธอทำไมก่อน แล้วคนในอ้อมกอดนะ บอกว่าถูกวางยาไม่ใช่เหรอทำไมไม่พาไปหาหมอ มายืนกอดกันทำซีนละครรักอยู่ทำไม หรือจริง ๆ แล้วไม่ได้ถูกวางยา แต่กำลังแสร้งเป็นแม่ดอกบัวขาว?
“สีหน้าเจ้าหมายความเช่นไร หรือกำลังจะบอกว่าเจ้าไม่ได้เป็นคนทำ!”
ก็เธอไม่ได้ทำจริง ๆ จะให้ยอมรับได้ยังไง
กู้เหวินซานส่งเสียง เหอะ ในลำคอ ดันลิ้นกับกระพุ้งแก้ม ถอนหายใจยาวขยับปากเอ่ย
“เจ้ายังจะกล้าแสร้งว่าตนไม่ได้ทำ มีใครในแคว้นนี้ที่ไม่รู้บ้างว่าเจ้าชั่วช้าสารเลวแค่ไหน คนอย่างเจ้าไม่ควรเกิดมามีฐานะดีเลย น่าจะเกิดเป็นสุนัขข้างถนนจะได้ไม่มีอำนาจมารังแกผู้อื่น หรือไม่ก็ควรเกิดมามีชีวิตลำบาก อด ๆ อยาก ๆ แล้วตายไปเหมือนสุนัขข้างถนน !”
“นั่นปากเหรอ ?”
“...”คนถูกสวนกลับถึงกับชะงัก
“ฉันถามว่านั่นปากเหรอ ถึงได้พ่นแต่คำพูดไม่น่าฟังออกมา คำก็สารเลว สองคำก็ชั่วช้า คนที่ชั่วช้ามันนายมากกว่ามั้ง ยังไม่รู้เลยว่าอะไรเป็นอะไร เข้ามาในห้องถาม ๆ คนของตัวเองเสร็จก็หันมาด่าฉันปาว ๆ คิดว่าตัวเองเป็นใครวิเศษวิโสมาจากไหนถึงได้มาด่าฉัน แล้วผู้หญิงคนนั้นนะ บอกว่าถูกวางยาไม่ใช่เหรอทำไมไม่รีบพาไปหาหมอ มัวแต่มายืนด่าฉันฉอด ๆ ระวังจะพาไปรักษาไม่ทัน ถึงตอนนั้นอย่าคิดจะมาโทษฉันทีหลัง!”
กล่าวจบดวงตาไม่พอใจก็เหลือบมองหญิงสาวในอ้อมกอด จึงเห็นว่ามือเธอขยำชายเสื้อเข้าแน่นขึ้น ขมวดคิ้วเข้าหากัน ท่าทางไม่ได้หนักหนาอย่างที่คิด สีหน้าเองก็ดูมีเลือดฝาดขึ้นมาก“หรือจริง ๆ แล้วไม่ได้ถูกวางยา แต่แค่อยากอ่อยผู้ชายจึงพยายามทำตัวน่าสงสาร”
“เจ้า !!”กู้เหวินซานตวาดก้อง
คนถูกตวาดสะดุ้งโหยงหันสายตามองอีกฝ่าย
“เจ้ามันเกินเยียวยาแล้ว!! ในดินแดนนี้มีแค่เจ้าคนเดียวเท่านั้นละที่ชอบเสแสร้ง ตนเองเสแสร้งจนเคยตัวคนเดียวไม่พอยังกล้ากล่าวหาคนอื่นว่าเสแสร้ง!”
“ข้าขอประกาศไว้ตรงนี้เลยว่า หากเกิดอะไรขึ้นกับหมิงหมิง ข้าและสกุลกู้จะเอาเรื่องสกุลเจียงของเจ้าให้ถึงที่สุด ให้เจ้าได้รู้ว่าเพราะความชั่วร้ายของเจ้าทำให้ชีวิตเจ้าต้องพินาศ!”
